Van mislukking naar zelfvertrouwen

Waar waren we gebleven? O ja, 67-voudig Tour-winnaar Ernie Els kreeg het in oktober 2015 voor elkaar om een puttje van 15 centimeter te missen, en nee, hij kwam niet eens in de buurt… In het onderstaande YouTube-filmpje zie je het gebeuren, en let vooral op zijn rechterhand: als je goed oplet, zie je tijdens Ernie’s stroke een plotseling beweging – een onvervalste ‘yip’.

{jwplayer}https://youtu.be/O_qxptGDcPQ&width=100%&popup=off&autostart=false{/jwplayer}

De valkuil der verwachtingen

Ook veel ervaren amateurs kampen met dit fenomeen, waardoor putten onder druk voor hen een soort hel wordt. Het moge duidelijk zijn, dit wil je koste wat kost voorkomen! Hoe? In feite heel simpel: door ervoor te zorgen dat je jouw putts niet langer verbindt aan gevoelens van mislukking en teleurstelling. En dat is – het zal geen verrassing zijn – precies één van de gedachten achter het intuïtieve putten en de 3-seconden-routine die ik je eerder heb geleerd.

Met die routine besteed je immers zó weinig tijd aan de voorbereiding, dat je jouw onderbewuste in feite vertelt dat deze putt niet belangrijk is en dat het niet echt uitmaakt of hij erin gaat of niet. Er staat dus minder ’spanning’ op, waardoor je ironisch genoeg juist beter zult gaan putten en je zelfvertrouwen dus groeit. Maar het werkt ook andersom: maak je toch eens een slechte putt, dan ‘raakt’ dat jou veel minder dan bij een technische putt: want als je zo weinig tijd besteedt aan de voorbereiding, dan kun je van die putt toch ook niet al te veel van verwachten?

Toch ligt ook bij intuïtief putten de vakuil der verwachtingen op de loer. Gewoon omdat het zó goed werkt en je vroeg of laat aan dat succes gewend raakt en erop gaat ‘rekenen’, ga je op een gegeven moment verwachten dat je elke putt in of vlakbij de hole legt – en als dat dan niet gebeurt, kun je alsnog teleurstelling gaan ervaren.

Van mini-trauma tot leermoment

Het is daarom cruciaal – ik herhaal, cruciaal – om zódanig om te gaan met een ‘gemiste’ putt, dat jouw systeem die putt niet langer registreert als ‘mislukt’. Hoe je dat doet? Ook nu weer eigenlijk heel simpel: door na afloop van je putt niet langer het gedrag te vertonen dat bij een mislukking hoort.

Let maar eens op, alle golfers doen het: zodra ze zien dat hun putt niet raak gaat, snijden ze zich af van het resultaat. Dat gebeurt zowel fysiek (ze komen overeind en kijken weg van de bal en hole) als mentaal (ze uiten als het even kan hun ongenoegen), en daarmee vertellen ze hun systeem dat dit toch niet de bedoeling was. Wat een verschil met een mooie putt: die kijken de meeste golfers helemaal na totdat de bal de hole in rolt (en van emotionele wanklanken is dan natuurlijk geen sprake).

Wil je een putter met zelfvertrouwen worden, dan is het, naast natuurlijk de 3-seconden-routine, dit gedrag dat je altijd wilt laten zien, of je nou een goede of een slechte putt maakt.

Met andere woorden: na balcontact blijf je, wat er ook gebeurt, de bal in alle rust nakijken totdat-ie helemaal stil ligt, pas dan kom je overeind en loop je er naartoe zonder een wanklank te uiten.

Naarmate je op de green steeds minder vaak gedrag vertoont dat jouw systemen associëren met ‘teleurstelling’ en ‘mislukking’, doorbreek je de vicueuze cirkel van steeds minder zelfvertrouwen en steeds slechtere putts. Sterker nog, jouw systemen gaan putten associëren met een gevoel van permanente kalmte en emotionele balans waardoor je zelfvertrouwen juist groeit en je putts steeds beter worden!

En dat is niet het enige: in plaats van de putt op te slaan als een mini-trauma, registreren jouw systemen elke putt als een leermoment. Want door de putt helemaal na te kijken totdat de bal stil ligt, krijgt de ervarings-bibliotheek die jouw hersenen eigenlijk zijn belangrijke nieuwe input waarvan jouw onderbewuste systemen bij een volgende putt dankbaar gebruik kunnen maken.

Reinoud portret Mary BrommerTot zover, tijd om weer te gaan trainen!

Hartelijke groet,

Reinoud Eleveld

Sluit Menu
×

Winkelmand